The Fugees

lipiec 23rd, 2009 • Related • Filed Under

The Fugees to zespół założony w 1987 roku w Nowym Jorku. W skład ekipy wchodzą: Lauryn Hill, Wyclef Jean i Pras.

Lauryn Hill i Pras

Lauryn Hill i Pras (Prakazrel Michel) chodzili do jednej szkoły w New Jersey. We dwoje stworzyli Translator Crew i zaczęli zdobywać uznanie na lokalnej scenie muzycznej poprzez wygrywanie bitew freestylowych. W 1987 do składu dołączył pochodzący z Haiti kuzyn Prasa – Wyclef Jean. Zespół zmienił nazwę na The Fugees, nawiązując do haitańskich korzeni Prasa i Clefa. Słowo „refugee” oznacza w ich ojczyźnie uciekiniera. Muzycy chcieli w swoich numerach zwrócić uwagę na problemy wygnańców politycznych z Haiti.

Po prawie 5 latach amatorskiego grania Fugees zdobyli kontrakt na wydanie płyty w wytwórni Ruffhouse. W 1992 nagrali, a dwa lata później wypuścili na rynek swój debiut – „Blunted On Reality”. Płyta nie wywołała zbytniego poruszenia, głównie ze względu na to, że podobnie jak wiele produkcji z początku lat 90`, dość mocno korzystała ze stylistyki gangsta. Muzycznie też nie było rewelacyjnie – dopiero remiksy – „Vocab” i „Nappy Heads” wskoczyły na listy przebojów i pokazały potencjał tria.
Rok 1996 przyniósł drugi LP The Fugees. „The Score” odniósł duży sukces, między innymi za sprawą dobrych singli – „Killing me Softly”, „Fu-Gee-La”, „Ready or not” czy „No Woman no Cry”. Album spotkał się z bardzo dobrym przyjęciem zarówno u fanów hiphopu, jak i solu czy nawet popu. Posypały się nagrody Grammy – za najlepsze nagranie R&B i najlepszy album rap. Na „The Score” słychać inspiracje zespołu hiphopem, Funkiem, bluesem, soulem, folkiem, jazzem i reggae. Wśród swoich mistrzów wymieniają Boba Marleya, Jimiego Hendrixa, The Doors i Phila Collinsa.

The Score

Cała trójka okazała się wszechstronnie uzdolniona – oprócz rapowania i produkowania bitów nauczyli się grać na żywych instrumentach, co uczyniło ciekawszym brzmienie „The Score”. Druga płyta Fugeesów sprzedała się w liczbie 17 milionów egzemplarzy, stając się najlepiej sprzedającą się płytą w historii hip hopu. Nie muszę chyba dodawać, że pokryła się wielokrotną platyną.
W listopadzie 1996 ukazało się wydawnictwo „Bootleg Versions”, zawierające remisy i niepublikowane nagrania zespołu.
Rok później Lauryn Hill zaszła w ciążę. Fugees zawiesili działalność, a członkowie zespołu skupili się na solowych karierach.
Lauryn Hill już od młodości wykazywała talenty artystyczne. W wieku 13 lat została zaproszona na przesłuchanie do spektaklu „Amateur Night” w teatrze Apollo. Mimo niepowodzenia nie zniechęciła się. W szkole średniej założyła wraz z Wyclefem Jeanem i Prasem zespół The Fugees. Już w 1993 światło dzienne ujrzała pierwsza płyta ekipy – „Blunted on Reality”. Już wtedy sugerowano Lauryn karierę solową. Na kolejnym albumie, zatytułowanym „The Score” Lauryn Hill odpowiadała nie tylko za rap i śpiew, ale także za produkcję (rozwinie się w tym kierunku – w przyszłości wyprodukuje i zrealizuje m. in. utwór i klip do „A rose is still a rose” w duecie z samą Aretą Franklin!!).

Oprócz kariery muzycznej Lauryn rozwijała się także jako aktorka. Zagrała m. in. w takich filmach, jak: Za wszelką cenę, Restauracja, Dużo szczęścia, Rhyme & Reason, Córeczka, Zakonnica w przebraniu: Powrót do habitu, Król wzgórza, Here and Now czy As the World Turns.
W 1998 roku wychodzi debiutancki solowy LP Lauryn, pod tytułem: „Miseducation of Lauryn Hill”. Tytuł płyty zainspirowany książką Cartera G. „Woodson`s book. Miseducation of the Negro”. Płyta mocna, bezpośrednia, ale inteligentna i pełna wrażliwości. Lauryn Hill porusza zarówno tematy, chciałoby się powiedzieć, społeczno-politycze, jak i emocjonalne, traktujące o miłości i więziach między ludźmi… Co ciekawe, „Miseducation” w ciągu tygodnia stało się najlepiej sprzedającą żeńską płytą w Stanach! Na niej m. in. piosenka dedykowana synowi „To Zion”. Jeśli wspomniałem o synu, to warto także napisać kilka słów o rodzinnych koneksjach Lauryn. Jej mąż – Rohan Marley to syn Boba Marleya.

Mieć za teścia legendę muzyki reggae? To musiało być fascynujące doświadczenie! Do tego szwagrowie: Damian Marley, Ziggy Marley, słowem: niezła muzyczna rodzina!!!
Lauryn została doceniona. Za pierwszy solowy krążek otrzymała w 1999 roku 5 nagród (w kategoriach: Najlepszy debiut, najlepszy album, najlepsza piosenkarka R&B, najlepsza piosenka R&B, najlepszy album R&B). W tym samym roku także nagroda  MTV Video Music Award for Best R&B Video za piosenkę Doo Wop (That Thing). Nieźle jak na solowy debiut!!!
Mimo rozwiniętej kariery muzycznej Lauryn poświęca się także jako aktywistka. Jest założycielką organizacji charytatywnej „The Refugee Camp Youth Project”, która ma na celu pomoc ludziom żyjącym w trudnych warunkach w wielkomiejskich gettach. W 1996 roku otrzymała Nagrodę Roku za Międzynarodowe Wspieranie Ubogich. W 2003 roku zaszokowała władze Watykanu przez oskarżenie ich o korupcję i wyzysk. Zarzuciła także katolickim władzom w Stanach molestowanie nieletnich. Jan Paweł II tak skomentował całą sytuację: „Skandaliczne zachowanie w Kościele katolickim musi zostać naprawione”.
W 2002 roku wypuściła na rynek płytę „Unplugged”, stanowiącą zapis koncertu w studiu MTV. Płytę trudno jednoznacznie sklasyfikować. Muzyka to pomost pomiędzy soulem, R&B i poezją śpiewaną. 22 tracki. Śpiew Lauryn przy akompaniamencie gitary. I tylko gitary. Proste melodie i słowa, które są kluczem do zrozumienia tej płyty. Lauryn śpiewa o miłości, wolności, ludzkich uczuciach, relacjach damsko-męskich. Jak sama mówi o swoich piosenkach: ”Wszystkie są mi bliskie. Za każdym razem, gdy się rozczarowałam, gdy się czegoś nauczyłam, po prostu pisałam piosenkę”.
Niech za podsumowanie jej solowej kariery posłużą słowa Chucka D z Public Enemy: „Lauryn to promień słońca i Bob Marley XXI wieku!”

Inny członek Fugges, Wyclkef Jean, również poświęcił się działalności solowej. W 1997 wypuścił podwójnie platynowy „The Carnival”. Na płycie korzystał z elementów takich gatunków muzycznych, jak: rap, reggae, soul czy disco. Sukces albumu sprawił, że wiele gwazd i gwiazdek ustawiło się w kolejce, by Wyclef napisał im piosenkę. Byli wśród nich Black Eyed Peas, Cypress Hill, Destiny`s Child czy Whitney Houston. Niewiele osób wie, że “My Love Is Your Love” tejże artystki wyprodukował właśnie Wyclef. Opróc tego artysta ma na koncie współpracę z Tomem Jonesem, Mickiem Jaggerem, Sinead O`Connor, Simply Red, Carlosem Santana czy Bono z U2. Wyclef Jean był przez pewien czas menadżerem rapera Canibusa. Wyclef, oskarżony o romans z popem odpowiedział dość agresywnym albumem „The masquerade” w 2002.

Longplaye artysty nie sprzedawały się jednak jakoś specjalnie dobrze, więc Columbia Records postanowiła zerwać z nim kontrakt. Wyclef nagrywa jednak nadal, stara się zwrócić uwagę opinii publicznej na problemy uchodźców z jego rodzinnego Haiti. Ma za sobą epizody aktorskie – m. in. w „Rhyme&Reason”, razem z Lauryn Hill. Udziela się muzycznie w ramach projektu Refugee Crew.
Pod koniec lat 90` z zespołu odszedł Pras, co postawiło pod znakiem zapytania dalsze produkcje spod znaku Fugees. Trio zebrało jednak siły, by zagrać w 2004 pierwszy po ośmioletniej przerwie koncert. Ostatni ślad ich muzycznej działalności to wspólny numer „Take it easy”, nagrany w 1999 roku.

Dyskografia:
•    Blunted On Reality, 1994
•    The Score, 1996
•    Refugee Camp Bootlegs, 1996
•    Greatest Hits, 2003



Sprawdź też:


Najnowsze wydarzenia dodane do serwisu HipHopDeluxe:

Post a Response