EPMD

lipiec 7th, 2009 • Related • Filed Under

Pewnego dnia Eric i Parrish stwierdzili, że zaczną robić grube kasę i założyli EPMD: Eric Parrish Making Dollars. Było to w 1987 roku, w Nowym Jorku. Ich nagrania przyniosły im nie tylko tytułowe pieniądze, ale i uznanie i szacunek słuchaczy rapu na całym świecie.

Eric Sermon i Parrish Smith pochodzą z Long Island na Wschodnim Wybrzeżu USA. Równolatkowie – obaj z rocznika 1968. Przedstawiciele Złotej Ery Rapu. U początków hiphopowej działalności PMD był didżejem w lokalnej grupie Rock Squad, a Eric Sermon – emce, niepokonanym podczas wielu wolnostylowych pojedynków, odbywających się na szkolnych przerwach. Po lekcjach spotykali się w domu PMD, gdzie ćwiczyli rapowanie. W 1988 poznali popularnych didżejów radiowych – Special K i Teddy Ted, występujących jako Awesome Two. Szybko wytworzyła się między całą czwórką na tyle silna chemia, że już w dniu poznania wylądowali w domowym studio PMD, by nagrać „It`s my thing”. Dziesięć lat później czytelnicy magazynu The Source uznali ten numer za najlepszy w historii hiphopu.

Szybko, bo już w wieku 17 lat, udało im się podpisać umowę na wydanie płyty z wytwórnią Sleeping Bag/Fresh Records. W zdobyciu kontraktu miała im pomóc legenda elektro-funku – Kurtis Mantronik. Debiutancki album duetu pojawił się w 1988 roku i był zatytułowany „Strictly Business”. Jest uważany za jeden z najważniejszych albumów w historii hiphopu, także ze względu na to, że był na tamte czasy bardzo nowatorski. Na „Strictly Business” po raz pierwszy w historii użyto techniki samplingu. Twórcy wykorzystywali na pierwszym LP EMPD dorobek takich artystów jak Eric Clapton, Bob Marley, ZZ Top i innych. Numer „DJ K La Boss” stał się podstawą do używania cutów.

Ciekawy był styl rymowania Erica i Parrisha – gdy wielu raperów starało się wykrzyczeć swoje treści do mikrofonu, oni po prostu gadali do funkowych podkładów. „Strictly Business” otrzymało bardzo dobre recenzje. Po wydaniu płyty grupa koncertowała m. in. z Run DMC, Public Enemy i Jazzy Jeff&Fresh Prince. „Strictly Business” zapoczątkowała też koncept, zgodnie z którym każda kolejna płyta duetu miała w tytule słowo „business”. Na płycie zaczęła się też saga Jane – opowieść o dziewczynie, nie dającej rapierom spokoju. Jane pojawiała się także na kolejnych płytach EPMD. W tym czasie z zespołem współpracowali Didżeje: Diamond J, K La Boss i Scratch.

1989 rok przyniósł drugi LP ekipy. Na „Unfinished business” raperzy skupili się na przechwałkach i obrażaniu słabych emce. Podobnie jak na debiucie, EPMD czerpało pełnymi garściami z klasycznego funku. Druga płyta, podobnie zresztą jak pierwsza, pokryła się złotem.

W 1990 roku upadło Sleeping Bag/Fresh Records. EPMD przeniosło się do Def Jamu, w barwach którego pojawił się trzeci album grupy „Business as usual”. Małe eksperymenty z beatami nie do końca przypadły do gustu słuchaczom, ceniącym EPMD za prostotę stylu. Niemniej trudno nie docenić przebojowych „Rampage” z LL Cool J czy „Gold digger”, traktującym o kobietach wyciągających od mężczyzn pieniądze.

W 1992 roku na albumie „Business Never Personal” wracają do starego brzmienia. Z tego krążka pochodzą takie tracki, jak „Headbanger” czy „Crossover”, krytykujący raperów, którzy wchodzą w mariaż z popem, by jak najlepiej się sprzedać. W ostatnim kawałku symbolicznie zabito Jane – był to zwiastun rozpadu zespołu, który nastąpił po wydaniu czwartej płyty. W styczniu 1993 na tle różnych nieporozumień między raperami doszło do rozpadu EPMD.

Eric Sermon i PMD skupili się na solowych karierach, a także na wspomaganiu artystów związanych z grupą Hit Squad (Redman, K-Solo, Das EFX), której EPMD było nieformalnym przywódcą. PMD w 1994 roku wypuścił pierwszą solówkę – „Shade Business”, która średnio spodobała się fanom starego brzmienia EPMD. Dwa lata później wyszedł „Business is Business”. Album został bardzo przyjęty przez słuchaczy. Z niego pochodzi numer „Rugged`N`Raw” – jeden z popularniejszych utworów w Nowym Jorku w 1996 roku. W 2002 roku w Japonii ukazał się owoc współpracy z DJ Hondą – „Underground Connection”, a rok później, już na całym świecie – „The Awakening” z gościnnymi udziałami Alchemista, KutMastaKurta, Pete Rocka, Das EFX i FAT Joe. W 2002 gośił w Polsce, grając kilka koncertów.

Eric Sermon, znany także pod pseudonimami E Double, Funklord i MC Grand Royal, jest nie tylko raperem; realizuje się też jako producent. W 1993 wypuścił „No pressure”. Na którym gościnnie pojawili się: Ice Cube, Redman i Keith Murray. W 1995 pojawił się, uważany za najlepszy solowy materiał Sermona „Double or Nothing”. Karierę solową kontynuował także po reaktywacji EPMD w 1997 roku. W 2001 roku wyszedł „Music”, który uplasował się na 33 miejscu listy sprzedaży Billboardu. Rok później słuchacze mogli cieszyć się kolejną produkcją Erica – „React”. W 2004 wyszła ostatnia, jak dotychczas płyta Sermona „Chilltown New York”. W międzyczasie pojawiła się także płyta Def Squad, w której powstanie zaangażowany był Eric Sermon. Do historii rapu przeszła opieka Erica Sermon nad albumami Redmana czy Keitha Murraya. Zrobił też sporo dobrych remisów oraz bitów dla takich artystów jak Jay Z, Method Man, Bounty Killer czy Too Short. Sermon brał też udział w legendarnej freestylowej sesji „Yo MTV Raps”, obok KRS One, Rakima i MC Sercha.

Nie da się ukryć, że ani Sermon, ani PMD solowo nie odnosili takich sukcesów, jakie towarzyszyły płytom EPMD. Wystąpili razem na ścieżce dźwiękowej filmu „How to be a player” i zapowiedzieli na 1997 rok wydanie kolejnej płyty pod szyldem EPMD. Jak postanowili, tak zrobili. W 1997 na półkach sklepowych pojawił się „Back in business”. W ogóle 1997 był rokiem ważnych powrotów, bowiem z nowym materiałem po przerwie wracał także Rakim. Kolejny album EPMD pokrył się złotem. Reaktywowano nawet Jane, co dało nadzieje na nowe wspólne produkcje.

W 1999 pojawił się album „Out of business”. Gościnnie dograli się m. in. MOP, Method Man i Redman. Szósty krążek zespołu został trochę niżej oceniony od poprzednich i nie uzyskał statusu złotej płyty. Raperzy, już jako Eric&Parrish Millenium Ducats zapowiadali, że odejście z biznesu jest jedynie symboliczne i zapowiedzieli bez konkretnej daty wydanie kolejnego krążka – „We Mean Business”. Mniejszy sukces komercyjny ostatnich dwóch albumów duetu sprawił, że EPMD po raz kolejny zawiesiło swoją działalność.

EPMD to grupa, do której często odwoływali się inni twórcy. Są autorami klasycznych, jednolinijkowych refrenów, jak np. w „You gots to chill”. Z loopów nagrań duetu korzystali m. in. Jay Z, Foxy Brown, DMX, Nas czy Wu tang Clan.
W 2004 roku EMPD zebrało siły, by wypuścić „El Nino” Hit Squadu. W październiku 2006 zagrali pierwsze po 8 latach koncerty w Nowym Jorku. Ostatnim owocem ich działalności jest numer „The Main Event” nagrany razem z Keithem Murrayem do bitu Knowhow.

W marcu 2007 w wywiadzie dla szwedzkiego Quote Magazine PMD przyznał, że są podejmowane prace nad nowym albumem grupy – „We Mean Business”. Krążek ukazał się pod koniec 2008 roku.

Dyskografia:
•    Strictly Business 1988
•    Unfinished Business 1989
•    Business As Usual 1990
•    Business Never Personal 1992
•    Back In Business 1997
•    Out Of Business 1999
•    We Mean Business 2008



Sprawdź też:


Najnowsze wydarzenia dodane do serwisu HipHopDeluxe:

Post a Response